تاریخچه انتقال بیماری توسط حشرات:

   نخستین بار در سال 1901 بوسیله ی یک ژاپنی بنام Takami روی برنج مشخص شد که یک سری زنجرک در انتقال بیماری های ویروسی نقش دارند. دومین گزارش را شخصی بنام Ball در سال 1906 و 1917 زنجرکی بنام Circulifera tennellus  را بعنوان ناقل بیماری کرلی تاپ چغندر اعلام کرد. چند سال بعد در سال 1923 محققین ثابت کردند که شته ها بعنوان ناقل بیماری ویروسی شکستگی رنگ لاله Tulip breaking v. هستند.اما از نظر اقتصادی اگر بخواهیم اهمیت ناقلین را در انتقال بیماری های ویروسی و سایر بیماری ها بگوییم کل خسارت آفات 35% است (Pimental, 1986) (3/1 تخمین زده شده است) 12% مربوط به آفات، 12% مربوط به بیماری های گیاهی ، 10% علف های هرز و یک درصد هم مهره داران و پرندگان. این یک آمار کلی است. از نظر میزان خسارت 400 هزار بیلیون دلار برآورد شده است. از این 12% خسارت مربوط به بیماری های گیاهی قسمت اعظم مربوط به بیماری های ویروسی است که قسمت اعظم بیماری های ویروسی هم توسط حشرات منتقل می شود. بنابراین نقش حشرات در انتقال بیماری های ویروسی بسیار مهم وحائز اهمیت است. مثلاً بیش از 380 گونه ویروس از 27 جنس بوسیله جوربالان منتقل می شود. شته سبز هلو Myzus persicae  اهمیت آن بخاطر انتقال انواع بیماری های ویروسی است. در منابع ذکر شده که بیش از 100 نوع ویروس را منتقل می کند یا شته پنبه Aphis gossypii  بیش از 50 بیماری ویروسی را منتقل می کند.

خسارتی که بوسیله تغذیه حشرات روی گیاهان ایجاد می شود خیلی اهمیتی ندارد اما یک ناقل می تواند میزبان گیاهی را به یک بیماری آلوده کند که نتنها بهره دهی آن را کاهش می دهد بلکه می تواند باعث مرگ آن هم شود.

 اگر 2 زنجرک Empoasca decipiens را روی یک بوته چغندرقند درنظر بگیریم تغذیه بسیار کمی خواهد داشت اما اگر ناقل بیماری پیچیدگی بوته چقندرقند Beet curlytop V.  باشد می تواند خسارت شدیدی را وارد کند. حدود 50 سال قبل بیماری ویروسی بنام Cocoa Mosaic V. وقتی درخت ها را مورد حمله قرار داد در غرب آمریکا موجب ازبین رفتن بسیاری از درختان شد و خسارت شدیدی به کشورهای تولید کننده وارد کرد.

مثال دیگر در گلخانه ها: آقای Van lentern  حشره شناس هلندی می گوید که یکی از چالش های کنترل بیولوژیک آفات گلخانه ها بیماری های ویروسی هستند که توسط حشرات منتقل می شوند. Bemesi­a tabaci  (سفید بالک توتون) ناقل چندین گونه ویروس است و برای کنترل آن از پارازیتوئیدهای Aphelinidae  (Erytmocerus spp. , Encarsia spp.) استفاده می شود که این کنترل بیولوژیکی 100% نیست (90 تا 95%) و 5% باقیمانده که ناقل بیماری های ویروسی هستند می توانند موجب خسارت های غیر قابل جبران شوند. بنابراین این حشرات که ناقل بیماری های گیاهی هستند حتی استفاده از کنترل بیولوژیک را دچار خدشه می کنند.